ای داد می روی...

بی اعتنا به عشق من ای داد، می روی. شعر مرا نخوانده و چون باد، می روی
در خلوتم دگر خبری از بهار نیست ای آه..... تا بلندی فریاد می روی
یخ بسته دستهای من از بی محبتی گرمای با سخاوت مرداد ، مـــی روی
یک عمر با نگاه تو من شعر گفته ام ای عشق،ای صمیمی همزاد می روی
با تو نفس کشیدن من رنگ تازه داشت ای یادگار لحظه میلاد .....می روی
با تو تمام زندگی ام شکل می گرفت با من بگو
چگونه تو از یاد
می روی

فریاد بی صدای تو را درک می کنم
 
مفهوم گفته های تورا درک می کنم
 
منعت نمی کنم که چرا گریه می کنی
 
من عمق های های تو را درک می کنم
 
پشتت شکسته زیر ستم نازنین من
 
من بار شانه های تو را درک می کنم
 
همدرد من به درد دل بی کسان قسم
 
من درد بی دوای تو را درک می کنم
 
آنجا که با زمین و زمان قهر می کنی
 
من قهر نابجای تورا درک می کنم
 
در آن هوای غمزده حالت گرفته بود
 
هم حال و هم هوای تورا درک می کنم

 از پس شیشه ی عینک ، استاد

 سرزنش وار مرا می نگرد

 بارها در نگهم می خواند

 که چه ها در دل من می گذرد
 می کند مطلب خود را آغاز

 بچه ها ! عشق گناه است ، گناه

 وای اگر بر دل نو خاسته ای لشکر عشق

 بتازد بیگاه...!

 مبصر امروز چو اسمم را خواند

 بی خبر داد کشیدم غایب

 رفقانم همگی خندیدند

 که جنون گشته به طفلک غالب

 آنها هیچ نمی دانستند

 که من آن جایم و دل جای دگر

 دل آن ها است پی درس و کتاب

 دل من در پی سودای دگر